веска белай русi

ревизий: 5 · справка · 2026-08-04 04:58:49

На севере от Менська, по широкому тракту, дойдем до «вески Белай Русi».
Ступаем по деревушке в хату старосты.
Старик сказал : 'Прывiтанне спадарожник. Цi не па наша гора ты зайшоy?
- Цi паслухаеш пра бяду вескi нашай?'
Вы сказали : 'паслухаю'.
Старик сказал : 'Мы народ бедны i усе што маем -- зямля. Яна нас i кормiць.
- Засеялi мы у гэтым годзе збожжа, ды бяда здарылася. Нехта у начы усе папераламау, да павытаптау.
- Узялася моладзь наша нябожчыка са свету звесцi, узялi лукi са стрэламi, ды ноччу пайшлi на поле.'
Глядзь, а негоднiкам тым журавель апынууся, толькi нацэлiлiся на яго паляунiчыя, як той гаворыць чалавечым голасам:
"Вы гэта што удумалi, людзi?"
"Ды застрэлiць цябе збiраемся, бо ты усе збожжа патаптау. Мы люд бедны, уся веска з голаду памрэ. А з цябе хоць трохi мяса будзе." -- адказваюць яму.
"Адпусцi мяне чалавеча! Не ведау я што гэта ваша збожжа, думау панава. А калi вы такiя бедныя, то я вам дапаму" -- гаворыць журавель.
- Вось так мы i атрымалi цудоуны абрус.
- Скажаш яму: "абрус, раскацiся, раскруцiся, дай пiцення, дай ядзення"
- I такi багаты стол адкрываецца, што i у паноу не убачыш: пiрагi да караваi, варанае, ды смажанае, мiска вяндлiны ды розныя вiны...
- А як скажаш: "абрус, скацiся, скруцiся, пiценне, яденне згарнiся" абрус зноу становiцца такiм як быу.
- I праз гэты цуд уся веска гора не ведала. Алеж празнау пра яго пан, ды адабрау. Вось i гаруем мы.
- Цi не дапаможаш?
Вы скажите : 'дапамагу'.
Старик сказал : 'Цудоуна, да толькi сам ты на пана нашага управу не знойдеш. Ты схадзi да журауля. Ен за полем жыве, каля грушы. Авось чаго да падкажа.'
Идем в поле, убивая по дороге ашуканцев.
В поле на северо-востоке, у груши, стоит дивная птица.
Журавль сказал : 'Дабрыдзень чалавеча!'
- Як там сельскi люд, цi спадабауся iм мой абрус? Цi не здарылася бяды якой?
Вы сказали : 'здарылася'.
Журавль сказал : 'Як?! Няужож пан забрау абрус? Эх нягоднiк.
- Трэба наказаць ашуканца, ды слабы я стау. Нейкую хваробу падчапiу i летаю дрэнна.
- Ты пайдзi да траунiцы у веску, спытай траукi якой цалебнай, а тады ужо i я з панам памагу.'
Вернёмся в деревушку, в домик ведуньи.
Домик травницы отличается от остальных хат тем, что везде развешаны пучки трав.
Хуторская ведунья развешивает полезные травки.
Травница сказала : 'Бачу не спраста да мяне завiтау.
- Хочаш каб я жураулю дапамагла? Да я б i без цябе памагла, але ж рэдкая у яго хвароба.
- I каб выратаваць птушку спатрэбiцца капна валос Бабы Ягi.
- Ды де ж яе возьмеш? Усiх iх разам з Кашчэямi папалiлi дауно.
- 'А хаця пагадзi. Гавораць паляунiчыя, быцам у старой весцы, што у старонцы ад дарогi, бачылi некалькi раз старуху.
- Мабыць i не Баба Яга, ды па беднасцi згадзiцца, i вяскоуцы удзячны будуць.
- Ступай да яе. Пагутары па свойску, па геройскi.
А каб у заброшаную веску папасць, знайдзi лесавiка, што за полем у лесе жыве. Ен усе тайныя тропкi у нашых месцах ведае.'
Идем в поле и ищем лесомыку.
Лесомыка сказал : 'А вось i наш герой! Зачакауся я цябе, ведаю па што прыйшоу, i чым дапамагчы.
- Слухай. Ля дарогi есць вялiзны куст без лicця. Ен ужо дайно не цвяце, зрэж яго, цi вырвi, калi сiлы хопiць.
- За iм убачыш патаемную тропку. Па ей iдзi i нiкуды не зварочвай. Ступай.'
Возвращаемся на юг, к дороге, к тому месту, где у самой обочины, выросли густые кусты.
Один среди них особенно большой, и уже умерший.
Вырвав куст, Вы заметили тропку.
Входим на заброшенную тропку, если встретим духов селян, можем их избавить от мучений.
Облазим окрестности и заглядываем в заброшенные хатки.
Убиваем пауков и духов селян, а так же страхаццев.
Затем идем на запад до упора, где в крайней хате стоит Дряхлая бабуля.
Если не убьем духов и страхаццев, то бабуля их позовет на помощь.
Одолев дряхлую бабулю, возьмём копну волос из трупа карготы.
Вернёмся к травнице.
Травница сказала : 'Ты ужо зняу праклен са старой вескi?'
Даем копну волос травнице.
Травница сказала : 'Ай маладец! Зняу пракл╦н са старой вескi. У хуткiм часе загучаць там маладыя галасы. Ды i валос нарыу добра.'
Травница кинула копну волос в котел с черным зельем.// Судя по запаху, основным компонентом варева.
Травница сказала : 'Трымай!'
Травница даст вам чёрное зелье.
Травница сказала : 'Ды хутчэй да журауля бягi!'
Возвращаемся к журавлю и даем чёрное зелье журавлю.
Журавль принюхался к зелью..
Журавль чуток окосел..
Зашипело, заскворчало...
Журавль скукожился.
Журавль расцвел на ваших глазах.
Журавль сказал : 'Гэты срэбраны рог дапаможа табе.'
Журавль дал вам серебряный рог.
Журавль сказал : 'Як да пана прыйдзеш, дай яму рог. А калi прагучыць: "З гэтага рога усяго многа!", так адайдзi трохi далей i не мешай. Потым пан стане меньш упарты.'
Идем к барской хате, на западе от поля.
Вначале убиваем всех гостей, охранников и гайдуков.
На север от прихожей обнаружится спальная зала, где найдем местного казанову и его жертву.
Облазив хату и добив гайдуков с охранниками, идем к пану на западе хаты, в бальную залу.
Пан сказал : 'Чаго прыйшоу да мяне? Мабыць пазваць гайдукоу, каб табе бiзуноу усыпалi?'
Вы дали серебряный рог пану.
Пан сказал : 'Што гэта? Рог?'
Пан сказал : 'I што мне будзе з гэтага рога?'
Как говорил нам журавль - усяго многа.
Откуда ни возьмись, появятся семь богатырей, и давай пана плетями хлестать.
Так отхлестают, что все шмотки на лоскуты распустятся, а рожа как слива станет.
А потом неожиданно исчезнут все разом.
Пан охая заорал: "ХВАТИТ!"
Пан не на шутку разъярится, и с диким воплем бросится на Вас.
Убив пана, берем скатерть-самобранку из трупа избитого пана.
Идем в хату старосты и отдаем скатерть-самобранку старику.
Старик сказал : 'Дзякую чалавеча! Добры ты, а для добрых людзей нiчога не жалка.'

Из Fandom-вики

На севере от Менська, по широкому тракту, дойдем до «вески Белай Русi».

Ступаем по деревушке в хату старосты.

Старик сказал : 'Прывiтанне спадарожник. Цi не па наша гора ты зайшоy?

Цi паслухаеш пра бяду вескi нашай?'

Вы сказали : 'паслухаю'

Старик сказал : 'Мы народ бедны i усе што маем -- зямля. Яна нас i кормiць.

Засеялi мы у гэтым годзе збожжа, ды бяда здарылася. Нехта у начы усе папераламау, да павытаптау.

Узялася моладзь наша нябожчыка са свету звесцi, узялi лукi са стрэламi, ды ноччу пайшлi на поле.'

Глядзь, а негоднiкам тым журавель апынууся, толькi нацэлiлiся на яго паляунiчыя, як той гаворыць чалавечым голасам:

"Вы гэта што удумалi, людзi?"

"Ды застрэлiць цябе збiраемся, бо ты ус╦ збожжа патаптау. Мы люд бедны, уся веска з голаду памрэ. А з цябе хоць трохi мяса будзе." -- адказваюць яму.

"Адпусцi мяне чалавеча! Не ведау я што гэта ваша збожжа, думау панава. А калi вы такiя бедныя, то я вам дапаму" -- гаворыць журавель. Вось так мы i атрымалi цудоуны абрус.

Скажаш яму: "абрус, раскацiся, раскруцiся, дай пiцення, дай ядзення"

I такi багаты стол адкрываецца, што i у паноу не убачыш: пiрагi да караваi, варанае, ды смажанае, мiска вяндлiны ды розныя вiны...

А як скажаш: "абрус, скацiся, скруцiся, пiценне, яденне згарнiся" абрус зноу становiцца такiм як быу.

I праз гэты цуд уся веска гора не ведала. Алеж празнау пра яго пан, ды адабрау. Вось i гаруем мы.

Цi не дапаможаш?

Вы скажите : 'дапамагу'

Старик сказал : 'Цудоуна, да толькi сам ты на пана нашага управу не знойдеш. Ты схадзi да журауля. Ен за полем жыве, каля грушы. Авось чаго да падкажа.'

Идем в поле, убивая по дороге ашуканцевт

В поле на северо-востоке, у груши, стоит дивная птица.

Журавль сказал : 'Дабрыдзень чалавеча!'

Як там сельскi люд, цi спадабауся iм мой абрус? Цi не здарылася бяды якой?

Вы сказали : 'здарылася'

Журавль сказал : 'Як?! Няужож пан забрау абрус? Эх нягоднiк.

Трэба наказаць ашуканца, ды слабы я стау. Нейкую хваробу падчапiу i летаю дрэнна.

Ты пайдзi да траунiцы у веску, спытай траукi якой цалебнай, а тады ужо i я з панам памагу.'

Вернемся в деревушку, в домик ведуньи.

Домик травницы отличается от остальных хат тем, что везде развешаны пучки трав.

Хуторская ведунья развешивает полезные травки.

Травница сказала : 'Бачу не спраста да мяне завiтау.

Хочаш каб я жураулю дапамагла? Да я б i без цябе памагла, але ж рэдкая у яго хвароба.

I каб выратаваць птушку спатрэбiцца капна валос Бабы Ягi.

Ды де ж яе возьмеш? Усiх iх разам з Кашчэямi папалiлi дауно.'А хаця пагадзi. Гавораць паляунiчыя, быцам у старой весцы, што у старонцы ад дарогi, бачылi некалькi раз старуху. Мабыць i не Баба Яга, ды па беднасцi згадзiцца, i вяскоуцы удзячны будуць. Ступай да яе. Пагутары па свойску, па геройскi.

А каб у заброшаную веску папасць, знайдзi лесавiка, што за полем у лесе жыве. Ен усе тайныя тропкi у нашых месцах ведае.'

Идем в поле и ищем лесомыку.

Лесомыка сказал : 'А вось i наш герой! Зачакауся я цябе, ведаю па што прыйшоу, i чым дапамагчы.

Слухай. Ля дарогi есць вялiзны куст без лicця. Ен ужо дайно не цвяце, зрэж яго, цi вырвi, калi сiлы хопiць. За iм убачыш патаемную тропку. Па ей iдзi i нiкуды не зварочвай. Ступай.'

Возвращаемся на юг, к дороге, к тому месту, где у самой обочины, выросли густые кусты. Один среди них особенно большой, и уже умерший.

Вырвав куст, Вы заметили тропку.

Входим на заброшенную тропку, если встретим духов селян, можем их избавить от мучений.

Облазим окрестности и заглядываем в заброшенные хатки.

Убиваем пауков и духов селян, а так-же страхаццев.

Затем идем на запад до упора, где в крайней хате стоит Дряхлая бабуля.

Если не убьем духов и страхаццев, то бабуля их позовет на помощь.

Одолев дряхлую бабулю, возьмем копну волос из трупа карготы.

Вернемся к травнице.

Травница сказала : 'Ты ужо зняу праклен са старой вескi?'

Даем копну волос травнице.

Травница сказала : 'Ай маладец! Зняу пракл╦н са старой вескi. У хуткiм часе загучаць там маладыя галасы. Ды i валос нарыу добра.'

Травница кинула копну волос в котел с черным зельем. Судя по запаху, основным компонентом варева.

Травница сказала : 'Трымай!'

Травница даст вам черное зелье.

Травница сказала : 'Ды хутчэй да журауля бягi!'

Возвращаемся к журавлю и даем черное зелье журавлю.

Журавль принюхался к зелью..

Журавль чуток окосел..

Зашипело, заскворчало...

Журавль скукожился.

Журавль расцвел на ваших глазах.

Журавль сказал : 'Гэты срэбраны рог дапаможа табе.'

Журавль дал вам серебряный рог.

Журавль сказал : 'Як да пана прыйдзеш, дай яму рог. А калi прагучыць: "З гэтага рога усяго многа!", так адайдзi трохi далей i не мешай. Потым пан стане меньш упарты.'

Идем к барской хате, на западе от поля.

Вначале убиваем всех гостей, охранников и гайдуков.

На север от прихожей обнаружится спальная зала, где найдем местного казанову и его жертву.

Облазив хату и добив гайдуков с охранниками, идем к пану на западе хаты, в бальную залу.

Пан сказал : 'Чаго прыйшоу да мяне? Мабыць пазваць гайдукоу, каб табе бiзуноу усыпалi?'

Вы дали серебряный рог пану.

Пан сказал : 'Што гэта? Рог?'

Пан сказал : 'I што мне будзе з гэтага рога?'

Как говорил нам журавль - усяго многа

Откуда ни возьмись, появятся семь богатырей, и давай пана плетями хлестать.

Так отхлестают, что все шмотки на лоскуты распустятся, а рожа как слива станет.

А потом неожиданно исчезнут все разом.

Пан охая заорал: "ХВАТИТ!"

Пан не на шутку разъярится, и с диким воплем бросится на Вас.

Убив пана, берем скатерть-самобранку из трупа избитого пана.

Идем в хату старосты и отдаем скатерть-самобранку старику.

Старик сказал : 'Дзякую чалавеча! Добры ты, а для добрых людзей нiчога не жалка.'

веска белай русi — База знаний Былин